bsbsinem

İnsan Vücudu'nun Esrarı
Pekin Doğal Tarih Müzesi'ndeki sergide çekilen bir ‘o’ an... Çinli çocuğun dikkatlice hatta biraz da anlamaya çalışarak baktığı da başka gezegenlerden geldiği sanılan bir canlı figürü değil... O da onun gibi bir insan... ''İnsan vücudunun esrarı'' adlı bu sergi için koruma altına alınmış gerçek bir insanın cesedi bu ve onun gibi altı tane daha var. Bir fabrikada özel bir teknikle cesetler bu halde korunuyor.

Dayanıklılık Arttırma İdmanı
Kore’de askerin dayanıklılığını artırma idmanından bir ‘o’ an... Koreli deniz piyadeleri her kış olduğu gibi bu kış da 400 kilometreyi 7 hafta boyunca üstleri çıplak yürüyerek dayanıklılık testine tabi tutuluyor. Eğitim amacına ulaşmış olmalı ki bu ‘o’ anda eğitimi eğlenceye dönüştürecek kadar dayanıklı görünüyorlar...


[IMG]http://http://www.anlamak.com/xbtu/anlatmak/o-an.jpg[/I



MG]

Afrika'da Malavi'de bir çocuk. Bitmek üzere olan bir vücudun üzerine hastalıklar çullanmış. Hem zatürre hem de verem. Çünkü açlıktan vücudu zayıf düşmüş. Yan gözle objektife değil de bizce uygar dünyaya bakıyor. Kalan son takatini sanki bakmak için kullanıyor. Fotoğrafçı Obed Zilwa sanki bakışların en güçlü olduğu anı yakalıyor. ‘O’ anda öylesine güçlü ki çocuğun bakışları, kendisinin mi yoksa berideki dünyanın mı güçsüz olduğu sorgulanır hale geliyor. (Associated Press / Obed Zilwa)

Associated Press Ajansı bu fotoğrafı 22 Kasım günü Birleşmiş Milletler tarafından yayımlanan bir rapor nedeniyle arşivinden çıkararak servise koydu. O gün, 11 Haziran 2002 günü, açlık sorunuyla karşı karşıya bulunan Angola’da Farinha adlı 2 yaşındaki çocuk yemek dağıtımını beklemekteydi. ‘O’ anda gözlerinde yaşından beklenmeyecek bir olgunluk vardı. Küskün müydü? Umutlu muydu? Çeşitli yorumlar yapmak mümkündü. Belki de yaşadığı dünyaya acımaktaydı. Sözünü ettiğimiz Birleşmiş Milletler Raporu’na göre, o günden bugüne 3 yılda 18 milyondan fazla çocuk açlıktan öldü. Yani bugün hayatta olup olmadığını bilmediğimiz o Angolalı 2 yaşındaki çocuk, ‘o’ anda dünyanın haline acıyorduysa eğer haklı çıkıyordu. (Associated Press / Marcelo Hernandez)

Bağdat'taki Saddam Hastanesi'nde çekilmiş bir ‘o’ an. Halkına derman olamayan bir lider, adını bir hastaneye vermiş. Ve akciğer kanseri sekiz yaşındaki bir çocuk, annesiyle birlikte hastalığına burada derman arıyor. Bir annenin sevgi dolu elleri ve ona uzanan çocuğunun solgun, iğne izleriyle dolu elleri... ‘O’ anda asıl çare bu avuçlarda olsa gerek

Cafer Eser'in Bağdat'ta çektiği bir fotoğraf. Irak savaşından en fazla etkilenen şüphesiz çocuklar oldu. Tebarek de o çocuklardan biri. Evinin hemen önünde Irak Ordusu askerlerinin botlarını bile alamadan bırakıp kaçtığı uçaksavar bataryalarının patlamamış mermileriyle arkadaşlık ediyor. Olası bir yanlış hareketinin hayatına mal olabileceğini hiç düşünmeden, çocuk aklıyla mercek altına aldığı boş uçaksavar mermisinin içinde ne arıyor acaba? Aslında orada görebileceği tek şey de, ülkesinin şu an içinde bulunduğu günler gibi karanlık olsa gerek...